صاحبعلی ملکی در سال 1316 در قروه، یکی از شهرهای استان سرسبز کردستان بدنیا آمد. از اوایل کودکی چشمانش گلهای رنگارنگ فرشهای دست بافت را رج میزد و در جوانی دستهایش با چوبهای متنوع پنجه نرم مینمود.

وی کار ادبی خود را از سال 1350 در انجمن ادبی قروه آغاز نمود و سپس در انجمن ادبی همدان ادامه داد. در سال 1360 با آغاز به کار انجمن خوشنویسان ایران در قروه کار خوشنویسی را به صورت جدی تا دریافت درجه عالی به راهنمایی استاد عزیزالله گلکارزاده ادامه داد.

او در سال 1369 به تهران آمد و از محضر اساتید بلند مرتبه انجمن خوشنویسان ایران، استاد عباس اخوین برای خط نستعلیق و استاد اسرافیل شیرچی برای خط شکسته بهره برد و همزمان در انجمن های ادبی خواجو، کمال، صائب، سخنوران، دانشوران و مولانا به عضویت پذیرفته شد و چند سالیست که در جلسات انجمن پژوهشی آفتاب حقیقت شرکت نموده و از محضر استادان سخن بهره میجوید.

وی در سال 1371 موفق به دریافت درجه ممتاز در مراتب خوشنویسی گردید و پس از آن شروع به خلق آثاری با تلفیق از چوب و خط (تراشه) نمود که ثمره آن در چندین نمایشگاه انفرادی و گروهی به نمایش گذاشته شد.

صاحبعلی ملکی با تخلص "صاحب" تاکنون 4 مجلد از سروده های خود را با نامهای "پگاه"، "پرواز"، "پیام" و "پرنیان" منتشر نموده و در دسترس علاقمندان به شعر کهن قرار داده است.

وی به مناسبت سال مولا علی (ع) در کنگره شعر امام علی (ع) که از طرف اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان تهران برگزار گردید شرکت نمود که اشعار وی جزء پنج شعر ردیف اول شناخته شد. همچنان در نمایشگاه خوشنویسی "نگاره های عشق" که بوسیله انجمن خوشنویسان ایران به این مناسبت تشکیل شده بود با کار تلفیقی خط و چوب شرکت نمود که تابلوی وی با متن (انا مدینه العلم و علی بابها) مورد توجه هیئت داوران قرار گرفته و جهت نگهداری در موزه امام علی (ع) ثبت گردید. در سال 1378 در نمایشگاه قرآن با چنج تابلوی تراشه چوبی با موضوع قرآنی (سوره حمد) شرکت نمود که مورد استقبال کارشناسان قرار گرفت. در سال 1380 تابلوی خوشنویسی برجسته وی معروف به "خط ناخنی" در جشنواره میراث فرهنگی رتبه اول را کسب نمود.